Шүрээ эгчийн хүүг хэдхэн удаан өлгий рүү өнгийж харсныг эс тооцвол ямархуу хүүхэд болохыг тогтож анзаарч байсангүй. Хүү ээжээсээ салдаггүй. Эсвэл би ээжтэйгээ явж байхад нь таардаг байсан биз. Харин таарах болгонд Шүрээ эгч хүүгийнхээ аманд чихэр, боов хийдгийг нь гэнэт саналаа. Тийм болохоор л би ярьж үзээгүй байх. Өнгөрсөн хавар хүүгээ салхилуулж явсан Шүрээ эгчтэй ээж таарч хэдэн үг солиод зөрөх зуураа, хүү нь хажуудаа буусан болжморыг ганц ширвээд амьгүй болгон унагахыг анзаарчээ. Ээж нүдэндээ итгээгүй ч дотор нь эвгүйсэн гэнэ. Хүү нь ээж рүүгээ эргэн инээмсэглэхэд харцанд нь мөснөөс хүйтэн, мэснээс хурц занал анзаарагджээ. Ээж энэ хавийн хэдэн байрны ихэнх хүүхдүүдийг мэднэ. Тэдний харцанд дотор хүйт даалгам, тийм гэхийн аргагүй хорлонтой зүйл байдаггүй аж.
Бодоод байтал дээд давхарын Шүрээ эгч, ээжид хүүгээ үзүүлж байсан нь санаанд орсонгүй...
Өвлийн амралтын дараа Бухандай, Данхар нартай хичээлээ тараад харьж явтал Данхар:
- Гэрэлмаа эгчийн эгч нь ирэнгүүтээ шар хадны эмнэлэгт хэвтсэн. Хүнд битгий хэлээрэй гэсэн гэв. Бухандай:
- Чи бид хоёрт хэлчихлээ шүү дээ.
- Та хоёр бол миний итгэдэг найз нар. Сүүшигт хэлж болохгүй шүү гэлээ.
Сүүшиг гэдэг нь Шүрээ эгчийн хүүг тэд хоорондоо ийн нэрлэдэг ажээ. Миний сониуч зан хөдлөн Данхараас
- Яагаад болохгүй гэж?
- Тэдний өвөө нь залуудаа олон хүн гардан алж, хөрөнгийг нь хураадаг байсан гэсэн гэхэд Бухандай:
- Тийм үү, ямар аймаар юм бэ гэж дуу алдахад Данхар хөмсгөө зангидан:
- Тэрнээсээ санаа нь зовоод гэрэлтэйд гадаа гардаггүй, гэрт нь ч хүмүүс бараг ирдэггүй, өөрсдөө ч айлд ордоггүй байхгүй юу хэмээн шивнэв.
Үргэлжлэл бий.
No comments:
Post a Comment